Mijn hoofd draait weer stevig door, te hard, te snel,
En laat mij liggen, moe maar wakker, je kent het wel.
Ik probeer van alles, maar niets werkt nog dit keer,
Lezen, meditatie, wc, draaien, links, rechts, en weer.
Ik sta op, trek wat warms aan, zet een kopje thee,
Loop door het huis, van hier naar daar, de thee mee.
Dan zie ik het.
De verstilde wereld, de stilte van de witte nacht…
Golfjes verspreiden de maan, die in het water lacht.
Die verstilde wereld, brengt mijn hoofd wel tot rust,
Ik ga zitten en kijk; de stilte, het water, het licht, het sust.
Ken jij dat ook?
Zo’n hoofd dat je niet uitkrijgt?
Ken jij dat ook, dat je een ‘beeld’ hebt dat je helpt rustig te worden?
En… wil je dat meer kunnen inzetten?