Waarom herinneren we ons sommige gebeurtenissen uit onze jeugd nog haarscherp, terwijl andere herinneringen nauwelijks terug te halen zijn? En wat kunnen onze jeugdherinneringen ons vertellen over de patronen die we als volwassene hebben ontwikkeld? Sommige jeugdherinneringen vergeet je nooit Zie je die foto hieronder? Iedere keer als ik ernaar kijk, weet ik weer precies
Ik reis tegenwoordig regelmatig naar Leeuwarden. En als ik terugloop naar de bus, dan kom ik hem vaak tegen, zittend op een bankje. Beschut. Ik weet niet of hij dakloos is, of op een andere manier aan de rand van de samenleving is komen te staan. Ik ken zijn verhaal niet. Weet niet wat hij
Herken je dat? Je reageert veel heftiger op een situatie dan je eigenlijk zou willen. Je wordt plotseling boos, trekt je terug, bevriest of voelt je onzeker. Achteraf vraag je jezelf af: waarom reageerde ik zo? Het antwoord ligt soms niet alleen in wat er op dat moment gebeurt, maar ook in wat je lichaam
Pijn hoort bij het leven. Verlies, angst, verdriet, teleurstelling… vroeg of laat maken we allemaal dingen mee die pijn doen. Wat ik steeds vaker tegenkom in mijn praktijk, is het idee dat het moderne leven vooral comfortabel, leuk en gemakkelijk zou moeten zijn. Ziekte, verlies en de dood stoppen we het liefst zo ver mogelijk
Vraagje: ben jij ook zo goed in mensen ‘scannen’? De sfeer meten? Voelen hoe iemand is, of je ‘veilig’ bent of niet? Je doet dit waarschijnlijk al een heel groot deel van je leven. Misschien wel omdat je je hele leven al het gevoel hebt dat je ‘anders’ bent, of ‘niet past’. Of misschien omdat
Weet je dat ik ook veel ‘systemisch’ werk in mijn praktijk? Ofwel, familieopstellingen. Dat doe ik soms met een groep representanten, soms met poppetjes en soms met papier. Nu vraag je je misschien af: wat is nou precies een familieopstelling, en wat heb ik daaraan? Ik ga het je met een voorbeeld uitleggen. Het voorbeeld
Voer even de korte test uit van de afbeelding… En, hoeveel kruisjes heb jij gezet? Besef dan dat jij dit verlies in je leven al geleden hebt. En als je nu terugdenkt aan zo’n verlies-situatie, weet je dan nog hoe je je toen voelde? Misschien kun je dat gevoel nog wel feilloos terughalen… En misschien
Iedereen ‘is het’, ‘doet het’, of was er ‘slachtoffer van’ in zijn of haar (verbroken) relatie. Ik heb er nooit eerder over geschreven, omdat er al zoveel over geschreven wordt. Heel veel meningen zijn er ook over, en dan ben ik liever even voorzichtig. Zowel bij individuele cliënten als in relatietherapie kom ik het echter
Ik heb het lang niet beseft, lang uitgesloten. Ook omdat ik, in gesprek met een psycholoog (lang, lang geleden), tot de conclusie kwam: nee. Maar, hoe meer ik zie wie ik ben, hoe meer ik accepteer wie ik ben, hoe duidelijker het eigenlijk wordt: ja, ik heb duidelijke ADHD kenmerken. Nu zie ik ADHD, net
Een vraag die ik vaak hoor als coach: “Waarom heb ik dit niet gezien?” En mijn antwoord is eigenlijk altijd hetzelfde: “Als je erin zit, kún je het niet zien. Of… het is op z’n minst bijzonder moeilijk.” En dat is precies één van de toegevoegde waarden die ik bied als coach: ik zit er
